بياورد زان پس نثارى گران * هر آن كس كه بودند با او سران همان گنج و آن خواسته پيش برد * يكايك بگنجور او بر شمرد ز دينار و ز گوهر شاهوار * كس آن را ندانست كردن شمار ز ديباى زربفت و تاج و كمر * همان تخت زرين و زرين سپر نگه كرد خسرو بران زاد سرو * برخ چون بهار و برفتن تذرو برخساره روز و بگيسو چو شب * همى در بارد تو گويى ز لب ورا در شبستان فرستاد شاه * ز هر كس فزون شد ورا پايگاه فرستاد نزد برادرش كس * همان نزد دستور فريادرس بر آيين آن دين مر او را بخواست * بپذرفت و با جان همى داشت راست بيارانش بر خلعت افگند نيز * درم داد و دينار و هر گونه چيز [ هنر نمودن گرديه نزد خسرو پرويز ] دو هفته برآمد به دو گفت شاه * بخورشيد و ماه و بتخت و كلاه كه بر گويى آن جنگ خاقانيان * ببندى كمر همچنان بر ميان به دو گفت شاها انوشه بدى * روان را بديدار توشه بدى بفرماى تا اسپ و زين آورند * كمان و كمند و كمين آورند همان نيزه و خود و خفتان جنگ * يكى تركش آگنده تير خدنگ پرستنده‌يى را بفرمود شاه * كه در باغ گلشن بياراى گاه برفتند بيدار دل بندگان * ز ترك و ز رومى پرستندگان ز خوبان رومى هزار و دويست * تو گفتى بباغ اندرون راه نيست چو خورشيد شيرين بپيش اندرون * خرامان به بالاى سيمين ستون بشد گرديه تا بنزديك شاه * زره خواست از تُرك و رومى كلاه بيامد خرامان ز جاى نشست * كمر بر ميان بست و نيزه بدست بشاه جهان گفت دستور باش * يكى چشم بگشا ز بد دور باش بدان پر هنر زن بفرمود شاه * زن آمد بنزديك اسپ سياه بن نيزه را بر زمين بر نهاد * ز بالا بزين اندر آمد چو باد بباغ اندر آوردگاهى گرفت * چپ و راست بيگانه راهى گرفت همى هر زمان باره برگاشتى * و ز ابر سيه نعره برداشتى به دو گفت هنگام جنگ تبرگ * بدين گونه بودم چو غرنده گرگ چنين گفت شيرين كه اى شهريار * بدشمن دهى آلت كارزار تو با جامهء پاك بر تخت زر * ورا هر زمان بر تو باشد گذر بخنده بشيرين چنين گفت شاه * كزين زن جز از دوستدارى مخواه همى تاخت گرد اندرش گرديه * بر آوردگاهى برش گرديه به دو مانده بد خسرو اندر شگفت * بدان برز و بالا و آن يال و كفت چنين گفت با گرديه شهريار * كه بىعيبى از گردش روزگار كنون تا ببينم كه با جام مى * يكى سست باشى اگر سخت پى بگرد جهان چار سالار من * كه هستند بر جان نگهبان من ابا هر يكى زان ده و دو هزار * ز ايران بپاىاند جنگى سوار